| |
Curaçao
Na 6 maanden zware
arbeid op Haïti (Not!) is het tijd voor ontspanning. Op Haïti een
verzoek voor de West ingediend. Dit werd zonder problemen gehonoreerd.
Na een tijdje in
Nederland vertoeft te hebben was het in 1996 weer tijd voor een ver
avontuur en dat voor minimaal 9 maanden. Tussendoor wel weer even in
Griekenland en Italië geweest.
Bon bini Curaçao. Zon zee strand. En niet alleen dat. Gelukkig wordt er
ook gebuffeld. Bijna dagelijks wordt er een stuk hardgelopen. Variërend
van 5 tot 20 km.
Elke marinier in de West probeert zoveel mogelijk tripjes te maken. En
dan bedoel ik oefeningen op omringende eilanden. Bijvoorbeeld een
jungletraining op Martinique of in Belize.
Eén van de eerste
tripjes van mij was een gezamenlijke landenoefening waarbij we Aruba,
Jamaica en uiteindelijk Belize aandoen.
Natuurlijk kun je ook zelf een trip maken. De mariniers die Venezuela
hebben aangedaan zijn niet te tellen. Waarom Venezuela? Vanwege de
crèmekleurige lovebaby’s. Oftewel de mooie lolita’s die dwepen bij het
zicht van een echte Hollandse marinier, het liefst blond. De wisselkoers
is ook aantrekkelijk. Na het inwisselen van 200 Antilliaanse guldens is
het mogelijk om à la Dagobert Duck letterlijk te zwemmen in het geld. En
natuurlijk de drank, goedkoop en veelvuldig aanwezig.
Het zwaardere werk betreft in deze periode de Carribean Command
Competition. Een militaire wedstrijd tussen mariniers en soldaten uit
o.a. USA, Venezuela, Aruba en Suriname. Het eerste deel bestaat uit een
vierdaags tactische opmars waarbij in totaal rond de 100km afgelegd
dient te worden. De andere drie dagen staan in het teken van
hindernisbanen, zwemmen, abseilen, roeien en andere skills, de snelste
tijd is hierbij belangrijk. Dit is gewoon ouderwets afzien. Ons team
komt als winnaar uit de bus. Ahoewaah!
Op Curaçao zelf is natuurlijk ook genoeg te doen. Mambo beach, duiken,
stappen, stappen en nog eens stappen. Carnaval is een belevenis en
anders dan het gelijknamige feest hier in Nederland.
Na al het stappen zal er ook arbeid geleverd moeten worden. Alle
sportfaciliteiten zijn aanwezig op Marinebasis Parera. Tennis is naast
voetbal een favoriete bezigheid. In de zaal wordt de ene panna na de
andere eruit gegooid. En als tijdens de Defensie-kampioenschappen het
publiek op de banken gaat voor mij krijg ik het gevoel dat ik mijn
roeping gemist heb. Waar is het misgegaan?
Na een klein jaar hou ik het voor gezien op Curaçao. Een volgende
uitdaging staat te wachten. Ik heb inmiddels vernomen dat ik word
geplaatst bij de 11e paracompagnie. Yes dat wordt dus
parachute springen!
Voor meer verhalen klik
hier.
|
|
